Αφιέρωμα
Αφιέρωμα 13 χρόνια Φεστιβάλ Ελληνικού
Κινηματογράφου Μελβούρνης του Γιάννη Λιάσκου
Μια από τις σημαντικότερες, χωρίς αμφιβολία, εκδηλώσεις του ετήσιου πολιτιστικού φεστιβάλ των «Αντιπόδων», της Μελβούρνης, είναι το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου που εφέτος συμπληρώνει αισίως, τον δέκατο τρίτο χρόνο του. Ένα φεστιβάλ που κατόρθωσε να ξεπεράσει τις ανυπέρβλητες δυσκολίες που παρουσιάστηκαν τα πρώτα χρόνια διοργάνωσής του και να καθιερωθεί τελικά, δίνοντας την μοναδική ευκαιρία, κάθε χρόνο, στους αληθινούς φίλους του ελληνικού σινεμά και όχι μόνο, να απολαμβάνουν σύγχρονες ελληνικές ταινίες, ορισμένες από τις οποίες είναι, πραγματικά, αριστουργηματικές. Με αφορμή το φετινό, 13ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου, θα επιχειρήσουμε μια αναδρομή στις περασμένες διοργανώσεις, με αναφορές στις ταινίες που προβλήθηκαν και στην απήχηση που είχαν στο φιλοθεάμον κοινό της Μελβούρνης.
1ο Φεστιβάλ 1993
Στις 2 Απριλίου 1993, ανοίγουν, δειλά, οι πύλες του 1ου Ελληνικού Φεστιβάλ Κινηματογράφου που με χορηγό την Τέλεκομ, έδωσε, μέσα από τις προβολές του, την ευκαιρία σε ένα ολιγάριθμο κοινό να παρακολουθήσει μια σύνθεση από παλιές και νέες ελληνικές ταινίες, καθώς και ταινίες Ελληνοαυστραλών δημιουργών. Τη χρονιά αυτή τέθηκαν και οι βάσεις για να καθιερωθεί, τελικά, η σημαντική αυτή διοργάνωση και να γίνει θεσμός που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Από τη «Στέλλα» του Μ. Κακογιάννη, μέχρι την «Όλγα Ρόμπαρτς» του Χ. Βακαλόπουλου, το κοινό στις διάφορες προβολές σεργιανήθηκε μέσα από τις κάμερες Ελλήνων σκηνοθετών, στη φαντασία και στο όνειρο, βιώνοντας για δυο ώρες, κάθε φορά, εικόνες κόσμων ονειρικών. Ανάμεσα στις ταινίες που προβλήθηκαν εκείνη τη χρονιά ήταν και οι πολύ ενδιαφέρουσες: «Ήσυχες μέρες του Αυγούστου» του Π. Βούλγαρη, «Οι παράνομοι» του Ν. Κούνδουρου, «Συνοικία το όνειρο», του Α. Αλεξανδράκη, «Τα κόκκινα φανάρια» του Β. Γεωργιάδη, «Ζ» του Κ. Γαβρά, «Τα χρόνια της μεγάλης ζέστης» της Φ. Λιάππα, η «Αντάμωση» της Α. Κόκκινου, το «Ταξίδι στην Αυστραλία» της Λ. Ρικάκη, οι «Δυο ήλιοι στον ουρανό» του Γ. Σταμπουλόπουλου και ο «Θεόφιλος» του Λ. Παπαστάθη.
Το φεστιβάλ έκλεισε δέκα ημέρες αργότερα, δίνοντας ραντεβού στους φίλους του καλού ελληνικού σινεμά, στο τότε Στέιτ Φιλμ Θίατερ, για την επόμενη χρονιά.
2ο Φεστιβάλ 1994
Το 2ο Φεστιβάλ Ελληνικού Σινεμά, το οποίο είναι και το πιο σημαντικό απ’ όλα, ξεκίνησε στις 2 Απριλίου του 1994 και έκλεισε στις 16 του ίδιου μήνα, προβάλλοντας 33 συνολικά εκλεκτές ταινίες. Με χορηγό, πάλι, την Τέλεκομ, επεχείρησε μια ιστορική αναδρομή του ελληνικού σινεμά, από τα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα, όταν η παραγωγή ταινιών βρισκόταν σε εμβρυακό στάδιο, ως το σύγχρονο πολύμορφο σινεμά της δεκαετίας του ’90.
Η όλη επιλογή των ταινιών προήλθε από το πρόγραμμα «Σινεμυθολογία», μια αναδρομική παρουσίαση του ελληνικού κινηματογράφου που διοργανώθηκε από το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και την Ταινιοθήκη της Ελλάδας.
Μέσα από τις ταινίες της «Σινεμυθολογίας» καθρεφτίστηκαν οι κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές της πολυτάραχης πορείας της πατρίδας μας, μέσα στα τελευταία εβδομήντα χρόνια.
Ανάμεσα στις ταινίες που προβλήθηκαν ξεχώρισαν, μεταξύ άλλων, το «Ποτέ την Κυριακή», του Ζ. Ντασέν, με την αλησμόνητη Μελίνα Μερκούρη, «Η μαγική πόλη» του Ν. Κούνδουρου στην οποία αναπαριστάται η μετεμφυλιακή Ελλάδα μέσα από τη ζωή λαϊκών ηρώων και γραφικών φυσιογνωμιών, το «Ρεμπέτικο» του Κ. Φέρρη γεμάτο μνήμες από το δράμα των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής, η «Ευδοκία» του Α. Δαμιανού, που αφηγείται την τραγική ιστορία της σχέσης μιας πόρνης με ένα στρατιώτη και το «Παρακαλώ γυναίκες μην κλαίτε», ένα οδοιπορικό στην ελληνική επαρχία, μέσα από τις περιπλανήσεις δυο αγιογράφων.
Προβλήθηκαν, ακόμα, αριστουργηματικές ταινίες, όπως το «1922» του Ν. Κούνδουρου, με την πορεία των κολασμένων προσφύγων προς το θάνατο, το «Χάπι Ντέι», του Π. Βούλγαρη, μια αναφορά στην καθημερινή ζωή των αριστερών κρατουμένων στη Μακρόνησο, και ο «Θίασος» του Θ. Αγγελόπουλου, στην οποία παρελαύνει ολόκληρη η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας, μέσα από τις εξορμήσεις στην ελληνική επαρχία ενός θεατρικού μπουλουκιού.
Τόσο η έναρξη του 2ου Φεστιβάλ με την ταινία «Ποτέ την Κυριακή», όσο και το κλείσιμο, με τον «Μπάιρον» του Ν. Κούνδουρου προσέλκυσαν εκατοντάδες θεατές και δημιουργήθηκε το αδιαχώρητο. Στις ενδιάμεσες προβολές, όμως, η προσέλευση του κοινού υπήρξε μικρή και απογοητευτική. Τη Συντονιστική Επιτροπή του φεστιβάλ, αποτέλεσαν η Ελένη Μπερντέ και ο Κώστας Μάρκος, οι οποίοι συνεχίζουν μέχρι σήμερα να κοπιάζουν για το σημαντικό αυτό θεσμό.
3ο Φεστιβάλ 1995
Η επίσημη έναρξη του 3ου Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου έγινε την 1η Απριλίου του 1995 και έκλεισε στις 17 του ίδιου μήνα. Η Τέλεκομ υπήρξε ο κύριος χορηγός και σ’ αυτό το φεστιβάλ, ενώ ένα σπουδαίο γεγονός της όλης διοργάνωσης υπήρξε η παρουσία της Ελληνίδας σκηνοθέτιδας, Κατερίνας Ευαγγελάκου, η οποία έκανε την επίσημη παρουσίαση της ταινίας της, «Ιαγουάρος». Η μετάβαση και παρουσία της Ευαγγελάκου επιχορηγήθηκε από το Αρτ Σέντερ, το οποίο εκτιμώντας την ποιότητα και την προσφορά, γενικότερα, της όλης διοργάνωσης, ενίσχυσε οικονομικά το φεστιβάλ δίνοντας έτσι την ευκαιρία να προσκαλεστεί μια σημαντική νέα εκπρόσωπος της 7ης Τέχνης, από την Ελλάδα.
Στην επίσημη έναρξη αυτής της χρονιάς, παραβρέθηκε, επίσης, και μια σπουδαία Ελληνίδα, η Εύα Κοταμανίδου, ηθοποιός και σημαντικό στέλεχος της Αριστεράς, η οποία πρωταγωνιστούσε στην ταινία «Ζωή χαρισάμενη» του Μ. Βιβάνκο, μια θαυμάσια ταινία που, όμως, λόγω της αθυροστομίας των ηρώων της σόκαρε πάρα πολλούς και προκάλεσε θύελλα διαμαρτυριών. Παροικιακή εφημερίδα, μάλιστα, ζήτησε την απαγόρευση της προβολής της.
Τις 14 ταινίες που προβλήθηκαν σ’ αυτό το φεστιβάλ μπορούμε να τις κατατάξουμε σε τρεις κατηγορίες:
α) Ελληνικές παραγωγές της δεκαετίας του ’90
β) Ταινίες Ελληνοαυστραλών σκηνοθετών και
γ) Ταινίες ξένων δημιουργών με ελληνικά θέματα.
Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν επτά πολύ καλές ταινίες μέσα από τις οποίες σκιαγραφήθηκαν εικόνες και χαρακτήρες της σύγχρονης Ελλάδας. Οι τέσσερις πρώτες ήταν: «Μεταίχμιο» του Π. Καρκανεβάτου, «Ιαγουάρος» της Κ. Ευαγγελάκου, «Άσπρο-κόκκινο» του Γ. Παπαδάκη, «Η εποχή των δολοφόνων» του Ν. Γραμματικού. Οι τρεις τελευταίες ταινίες, «Λευτέρης Δημακόπουλος» του Π. Χούρσογλου, «Απ’ το χιόνι» του Σ. Γκορίτσα και «Ζωή χαρισάμενη» του Μ. Βιβάνκο γέμισαν ασφυκτικά την αίθουσα προβολής, μια και επρόκειτο για ταινίες που αναδεικνύουν το πολύ καλό πρόσωπο του νέου ελληνικού σινεμά.
Στις ταινίες των Ελληνοαυστραλών σκηνοθετών, τέσσερις δημιουργοί της νέας γενιάς παρουσίασαν τις ταινίες τους με τις οποίες έκαναν αισθητή την παρουσία τους όχι μόνο στο ελληνόφωνο κοινό αλλά και στον ευρύτερο αυστραλιανό χώρο της Τέχνης, αφού οι ταινίας ήταν στα αγγλικά. Οι ταινίες ήταν: «Only the brave» της Α. Κόκκινου, «Nirvana street murder» του Α. Βέλλη, «The crow” του Α. Πρόγια και «Mary» της Κ. Παύλου.
Στις ταινίες ξένων με ελληνικό θέμα, διάσημοι σκηνοθέτες όπως ο Πιερ Πάολο Παζολίνι και ο Ζαν Λικ Γκοντάρ εκπροσωπήθηκαν με φιλμς, τα θέματα των οποίων ανάγονται στην ελληνική κοινωνία και μυθολογία. Το 3ο Φεστιβάλ, τέλος, παρακολούθησε ικανοποιητικός αριθμός θεατών.
4ο Φεστιβάλ 1996
Το 4ο Ελληνικό Φεστιβάλ Ταινιών ξεκίνησε στις 20 Απριλίου και ολοκληρώθηκε στις 4 Μαΐου 1996. Έξι ταινίες παραγωγής ‘94-’95 και δέκα παλαιότερες συνθέτουν το μωσαϊκό του. Με την υποστήριξη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου κέντρισε κι αυτή τη φορά το αισθητικό κριτήριο των θεατών, δίνοντάς τους, παράλληλα, την ευκαιρία μέσα από τις νέες ταινίες να διαμορφώσουν σαφή εικόνα μιας πατρίδας που μεταβάλλεται μέσα στο χρόνο.
Οι παλιότερες παραγωγές οδήγησαν το κοινό σε εποχές που πέρασαν ανεπιστρεπτί και οι οποίες σημάδεψαν ανεξίτηλα τις προηγούμενες γενιές. Οι έξι θαυμάσιες νέες ταινίες που προβλήθηκαν πιστοποίησαν τη στροφή των νέων σκηνοθετών σε θέματα που δίνονται απλά και κατανοητά μέσα από πλάνα και διάλογους της καθημερινότητας. Από εδώ, λοιπόν, αρχίζει και η περίοδος του νέου ελληνικού κινηματογράφου που πλησιάζει το θεατή μιλώντας τη γλώσσα του, αποφεύγοντας τις αλληγορίες και τους αόριστους συμβολισμούς του παρελθόντος.
Οι ταινίες που προβλήθηκαν ήταν: «Με τον Ορφέα τον Αύγουστο» του Γ. Ζερβουλάκου, «Χάραμα» του Α. Μπίστικα, «Ελεύθερη κατάδυση» του Γ. Πανουσόπουλου, «Ένας ύποπτος πολίτης» του Σ. Παυλίδη, «Τέλος εποχής» του Α. Κόκκινου και το «Σπίτι στην εξοχή» της Λ. Γεωργού, καθώς και οι παλιές: «Γυμνοί στο χιόνι» (1974), «Δεσποινίς ετών 39» (1954), «Κελί μηδέν» (1975), «Ο ζηλιαρόγατος» (1963), «Ο λιποτάχτης» (1970) κ.α.
Η προσέλευση του κοινού και σ’ αυτό το φεστιβάλ υπήρξε αρκετά ικανοποιητική και φανέρωσε ότι υπάρχει, πλέον, ένα σταθερό κοινό, το οποίο δίνει, ανελλιπώς, το παρόν στις μέχρι τώρα διοργανώσεις. Σ’ αυτό το φεστιβάλ, για πρώτη φορά, απουσιάζουν από τη συντονιστική επιτροπή η Ελένη Μπερντέ και ο Κώστας Μάρκος οι οποίοι επανέρχονται δριμύτεροι στα επόμενα.
5ο Φεστιβάλ 1997
Η επίσημη έναρξη του 5ου Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου έγινε το Σάββατο 12 Απριλίου 1997 και συνεχίστηκε τις επόμενες ημέρες με την προβολή 18, συνολικά, ταινιών, μικρού και μεγάλου μήκους οι οποίες μετέφεραν τους θεατές, για πέμπτη συνεχή χρονιά στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, μέσα από το φακό νέων αλλά και καθιερωμένων σκηνοθετών. Σκηνοθετών οι οποίοι εκφράσανε τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες και τους προβληματισμούς τους μέσα από το χώρο της 7ης Τέχνης. Οκτώ ταινίες μεγάλου μήκους και δέκα μικρού, Ελλήνων δημιουργών, συνέθεσαν το προφίλ αυτής της διοργάνωσης. Οι προβολές των ταινιών πραγματοποιήθηκαν, και αυτή τη φορά, στο ζεστό και φιλόξενο χώρο του Στέιτ Φιλμ Θίατερ και κόσμησαν, για άλλη μια χρονιά, τις εκδηλώσεις των «Αντιπόδων» αλλά και τους εορτασμούς για τα 100 χρόνια της Ελληνικής Κοινότητας.
Οι ταινίες μικρού μήκους που παίχτηκαν ήταν πολύ ενδιαφέρουσες και έδωσαν στο κοινό την ευκαιρία να παρακολουθήσει, αλλά και να μελετήσει αυτά τα μικρά έργα τέχνης που μέσα σε περιορισμένα χρονικά όρια καταφέρνουν να αναπτύξουν και να ολοκληρώσουν τα θέματα τα οποία διαπραγματεύονται.
Οι ταινίες μικρού μήκους που προβλήθηκαν στο 5ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου ήσαν οι εξής: «Τυφλόμυγα» της Δ. Αράπογλου, «Τ’ όνομά μου είναι Άννα» της Ε. Δάνου, «Αδιόρθωτη Έλσα» του Τ. Μιχαήλ, «Θέατρο» του Χ. Βακαλόπουλου, «Τέλειο έγκλημα» του Ε. Παπανικόλα, «Βερακρούζ» του Τ. Σπυριδάκη, «Αθέμιτος συναγωνισμός» του Δ. Αβδελιώτη, «Διάδρομος 600 Volt» του Μ. Πλάντζου, «Ενός λεπτού σιγή» του Ε. Τζίτζη και «Κοινός στόχος» της Δ. Αράπογλου.
Οι μεγάλου μήκους ταινίες ήσαν οι εξής: «Στα πρόσωπα της Ανατολής κοιμάται ο χρόνος» του Ν. Αναγνωστόπουλου, ένα καταπληκτικό ντοκιμαντέρ, «Ονειρεύομαι τους φίλους μου» του Ν. Παναγιωτόπουλου, «Οι Αθηναίοι» του Τ. Αλεξάκη, «Ακροπόλ» του Π. Βούλγαρη για τις επιθεωρήσεις του ‘50-’60, «Γλέντι γενεθλίων» του Φ. Λαμπρινού, «Ο τσαλαπετεινός του Γουαϊόμινγκ» του Δ. Ινδαρέ, «Ο δραπέτης» του Λ. Ξανθόπουλου, μια λυρική ταινία για τους τελευταίους καραγκιοζοπαίχτες, και «Ο χαμένος θησαυρός του Χουρσίτ Πασά», μια εξωφρενική κωμωδία του Σ. Τσιώλη. Η προσέλευση του κοινού και αυτή τη χρονιά υπήρξε ικανοποιητική.
6ο Φεστιβάλ 1998
6ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου την επόμενη χρονιά, πάντα στο Στέιτ Φιλμ Θίατερ, και η πρεμιέρα δίνεται στις 4 Απριλίου 1998 με τη νέα εκπληκτική ταινία του Σ. Γκορίτσα, «Βαλκανιζατέρ», ένα οδοιπορικό δυο λαϊκών ηρώων της ελληνικής επαρχίας, από τα Βαλκάνια μέχρι τη Βόρεια Ευρώπη, στο οποίο ξετυλίγονται αποκαλυπτικά οι συνήθειες και ο τρόπος ζωής σε μια σειρά από τελείως διαφορετικές, μεταξύ τους, χώρες.
Το φεστιβάλ συνεχίζεται μέχρι τις 13 Απριλίου όπου πέφτει η αυλαία γι αυτή τη χρονιά. Σ’ αυτή τη διοργάνωση, όπως βέβαια και στις προηγούμενες, προβλήθηκαν πολύ ενδιαφέρουσες ταινίες που κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον των θεατών από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό.
Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Προς την ελευθερία», «Βαλκανιζατέρ», «Χαμένες νύχτες», «Ο οργασμός της αγελάδας», «Καβάφης», «Απόντες», «Ο εργένης», «Τρεις εποχές», «Μη μου άπτου», και «Αντίο Βερολίνο».
Στον «Οργασμό της αγελάδας», μια τολμηρή ταινία της Όλγας Μαλέα, στην οποία πρωταγωνιστεί και η σύζυγος του πρώην Γενικού μας Προξένου, Γιώργου Βέη, η Κατερίνα Διδασκάλου, παρακολουθούμε τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα δυο κοριτσιών από την ελληνική επαρχία και τη μετάβασή τους από την αθωότητα της εφηβείας στο σκληρό κόσμο των ενηλίκων. Ο «Καβάφης» είναι μια από τις πιο ποιητικές ελληνικές ταινίες που έχουν γυριστεί και μας σεργιανά στους ονειρικούς κόσμους του μεγάλου Αλεξανδρινού ποιητή, ενώ ο «Εργένης» του Ν. Παναγιωτόπουλου, προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση τόσο για το, πραγματικά, τολμηρό θέμα του, όσο και για τις υπέροχες ερμηνείες των πρωταγωνιστών του, της Καριοφυλλιάς Καραμπέτη και του Στράτου Τζώρτζογλου.
Και οι υπόλοιπες ταινίες, όμως, υπήρξαν ενδιαφέρουσες, και τις παρακολούθησε αρκετά μεγάλος αριθμός θεατών, πιστοποιώντας, ξανά, ότι το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου, έγινε, πλέον, θεσμός, αποτελεί το «βαρύ πυροβολικό» του ετήσιου πολιτιστικού φεστιβάλ «Αντίποδες», και συνεχίζει την παράδοσή του, φέρνοντάς μας ένα κομμάτι του σύγχρονου ελληνικού σινεμά.
7ο Φεστιβάλ 1999
Στις 17 Απριλίου του 1999 ανοίγει τις πύλες του, για να κλείσει στις 25 του ίδιου μήνα, το 7ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου, όπου τις επόμενες ημέρες θα προβληθούν οκτώ αριστουργηματικές ταινίες παραγωγής ‘96-‘98, στο State Film Theatre κι αυτή τη φορά, μόνο που έχει, ήδη, μετονομαστεί σε Treasury Theatre.
Οι ταινίες που προβάλλονται είναι οι εξής: «Από την άκρη της πόλης» του Κώστα Γιάνναρη, μια σκληρή ταινία για την καθημερινή ζωή μιας παρέας εφήβων Ρωσοπόντιων που έχοντας έρθει πριν λίγα χρόνια από το Καζακστάν, νιώθουν αποκλεισμένοι στη νέα τους πατρίδα. Οι ζωές τους, οι αξίες που κουβαλάνε και οι συγγένειες που τους ενώνουν, καταρρέουν όταν έρθουν σε επαφή με τον ανελέητο κόσμο, που με τόση ορμή ξεκίνησαν από την άκρη της πόλης να κατακτήσουν.
«Ούλοι εμείς εφέντη» του Λεωνίδα Βαρδάρου που στρέφει το βλέμμα της στα τέλη της δεκαετίας του ’40 στο νησί της Ικαρίας. Όταν ο εμφύλιος πόλεμος τελειώνει, μια μικρή αντάρτικη ομάδα, ερμηνεύει την απόφαση «το όπλο παρά πόδα» της κομματικής γραμμής με το δικό της τρόπο, δίνοντας το έναυσμα για μια περιπέτεια που θα λήξει μετά από έξι χρόνια.
«Όνειρο σε άσπρο φόντο» του Δημήτρη Σπύρου, μια ποιητική ταινία γύρω από τα προβλήματα ενός κινηματογραφιστή. «Ο αδελφός μου κι εγώ» του Αντώνη Κόκκινου, με την εξιστόρηση ενός έφηβου που ζει δίπλα στον αμετανόητο σαρανταπεντάρη «ροκά» αδελφό του.
«Προστάτης οικογένειας» του Νίκου Περάκη, βασισμένη σε ένα αλλοπρόσαλλο σενάριο και που παρελαύνουν όλα τα γνωστά ονόματα της ελληνικής τηλεοπτικής σκηνής. «Τα χρυσά μήλα των εσπερίδων» της Σοφίας Παπαχρήστου, μια ανατρεπτική, «αινιγματική» κωμωδία, από τις πιο καλές ταινίες αυτής της διοργάνωσης.
«Βασιλική» του Βαγγέλη Σερντάρη μια υπέροχη, δραματική ταινία με φόντο την ελληνική επαρχία την εποχή που η μισαλλοδοξία και οι άλλες συνέπειες του εμφύλιου, καθόριζαν αποφασιστικά τις ανθρώπινες σχέσεις. Τέλος η καλύτερη ταινία αυτού του φεστιβάλ, το «Όλα είναι δρόμος» του Παντελή Βούλγαρη. Μια τριλογία που σκιαγραφεί αριστουργηματικά, προβλήματα και συνήθειες της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας, όπως το φαινόμενο των φαντάρων που αυτοκτονούν στις σκοπιές, την καταστροφική δράση των λαθροκυνηγών του Έβρου και τις υπερβολές των θαμώνων στα διάφορα «σκυλάδικα» της επαρχίας. Ο Θανάσης Βέγγος και ο Γιώργος Αρμένης στις καλύτερες υποκριτικές σκηνές τους. Και σ’ αυτό το φεστιβάλ το κοινό υπήρξε πολυάριθμο και εκδηλωτικό.
8ο Φεστιβάλ 2000
Το 2000, στις 16 Απριλίου έγινε η επίσημη έναρξη του 8ου Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου που διήρκησε μέχρι τις 25 Απριλίου και κατά τη διάρκειά του προβλήθηκαν δώδεκα πολύ ενδιαφέρουσες ταινίες. Αυτή που, πραγματικά, έκλεψε την παράσταση, που δημιούργησε ρεκόρ εισιτηρίων και στις δυο προβολές της και που πολλοί συμπάροικοι δεν κατόρθωσαν να βρουν θέση λόγω της μεγάλης κοσμοσυρροής, ήταν η κωμωδία «Safe Sex» των Θ. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα, ενός συγγραφικού διδύμου που μονοπωλεί τις τηλεοπτικές και θεατρικές επιτυχίες τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Η ταινία αυτή, αξίζει να σημειωθεί, έχει ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο εισιτήρια στην πατρίδα μας και αποτελεί την εμπορικότερη ελληνική ταινία όλων των εποχών. Κατορθώνει να πιάσει το σφυγμό του σύγχρονου Έλληνα μέσα από μια σειρά ξεκαρδιστικών επεισοδίων που έχουν σαν κύριο θέμα τους προβληματισμούς σχετικά με το τι είναι φυσικό και τι επίκτητο στον έρωτα.
Άλλες ταινίες αυτού του φεστιβάλ ήταν: «Η επίθεση του γιγάντιου μουσακά», του Πάνου Κούτρα, μια σύγχρονη αλληγορική σάτιρα, η δραματική υπερπαραγωγή «Black Out» του Μενέλαου Καραμαγγιόλη, το «Καναρινί ποδήλατο» του Δ. Σταύρακα, μια θαυμάσια ταινία που αναφέρεται στην προσπάθεια ενός νεαρού δασκάλου να επανεντάξει στη μαθητική κοινωνία ένα περιθωριοποιημένο παιδί. Το «Χώμα και νερό» του Πάνου Καρκανεβάτου διαπραγματεύεται την ψυχική αλλοτρίωση ενός αθώου νεαρού επαρχιώτη που μπλέκει στα γρανάζια της κοινωνίας μιας επαρχιακής κωμόπολης. Ο Σταύρος Τσιώλης επανέρχεται με το «Ας περιμένουν οι γυναίκες» περιγράφοντας, άλλη μια φορά, την ελληνική επαρχία μέσα από τις περιπέτειες δυο λαϊκών βιοπαλαιστών, ενώ προβάλλονται ακόμα, «Ο κύριος με τα γκρι» του Χούρσογλου, η «Διακριτική γοητεία των αρσενικών» της Όλγας Μαλέα, οι «Αριθμημένοι» του Τ. Ψαρρά και οι «Φωτογράφοι» του Ν. Κούνδουρου.
9ο Φεστιβάλ 2001
Μελβούρνη 2001 και το 9ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου είναι γεγονός. Ξεκινά στις 19 Απριλίου, με τα επίσημα εγκαίνιά του και θα κλείσει 10 ημέρες αργότερα, στις 29 Απριλίου. Οι διοργανωτές, επιχειρώντας ένα άνοιγμα προς ένα ευρύτερο κοινό, επιλέγουν να προβάλουν τις ταινίες του φεστιβάλ, στο κινηματοθέατρο Como, του Περάν και η απήχηση ξεπερνά κάθε προσδοκία. Και οι 12 ταινίες προβάλλονται σε κατάμεστες αίθουσες, ενώ τα σχόλια των θεατών είναι εγκωμιαστικά. Χρειάστηκαν, τελικά, 9 ολόκληρα χρόνια για να καθιερωθεί οριστικά το φεστιβάλ ελληνικού σινεμά στη συνείδηση του ελληνισμού της Μελβούρνης.
Στο 9ο αυτό φεστιβάλ προβλήθηκαν οι εξής ταινίες:
«2000+1 στιγμές», του Δημήτρη Αθανίτη, στην οποία την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 2000, οι πορείες οκτώ προσώπων διασταυρώνονται με τρόπο αναπάντεχο και δραματικό.
Το «Μαύρο γάλα» του Νικόλα Τριανταφυλλίδη (γιου του Χάρι Κλιν), είναι μια μαύρη κωμωδία ανατρεπτικού περιεχομένου για χαμένα πρόσωπα, γενέθλιους τόπους και το τέλος της αθωότητας.
«Φτηνά τσιγάρα» του Ρένου Χαραλαμπίδη. Τα «φτηνά τσιγάρα» μοιάζουν με μια παρτίδα πόκερ όπου οι παίκτες αποκαλύπτονται σταδιακά. Στο τέλος γίνεται ο απολογισμός για το ποιος είναι ο νικητής. Μια αναρχική κωμωδία γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις σε μια απάνθρωπη μεγαλούπολη, την Αθήνα του σήμερα.
«Αυτή η νύχτα μένει» του Νίκου Παναγιωτόπουλου. Ο γνωστός σκηνοθέτης υπογράφει μια σκληρή ταινία για την σύγχρονη Ελλάδα της ανεργίας, των λαθρομεταναστών, και των κλειστών οριζόντων. Τρένα, λεωφορεία, σταθμοί, δωμάτια ξενοδοχείων, αμαρτωλές νύχτες και η περιπλάνηση δυο νέων που ψάχνουν για μια θέση στον ήλιο.
«Το φως που σβήνει» του Βασίλη Ντούρου. Μια ποιητική ταινία γυρισμένη στην απομονωμένη και γραφική Χάλκη και η ιστορία ενός παιδιού με εκπληκτικό ταλέντο στη μουσική που χάνει σιγά σιγά το φως του. Εκπληκτικές ερμηνείες από τον Αλέκο Αλεξανδράκη και το μικρό Βλαντιμίρ.
«Θηλυκή εταιρεία» του Νίκου Περάκη. Η ερωτική δραστηριότητα πέντε συναισθηματικά ακάλυπτων και στερημένων σεξουαλικά παντρεμένων γυναικών δυναμιτίζει την ήρεμη και «φυσιολογική» ατμόσφαιρα μιας ελληνικής επαρχιακής πόλης. Εδώ ο σκηνοθέτης φωτογραφίζει το γνωστό «ροζ σκάνδαλο» της Λάρισας πριν λίγα χρόνια.
«Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων» του Δήμου Αβδελιώτη. Άλλη μια ποιητική ταινία με εκπληκτική φωτογραφία. Μικρή κοινότητα της Χίου του 1960, αντιμετωπίζει πρόβλημα αγροφύλακα, αφού οι όσοι διορίζονται αποτυγχάνουν στην αποστολή τους.
«Ένας κι ένας» του Νίκου Ζαπατίνα. Μια φευγάτη κωμωδία γεμάτη τρελές και απρόβλεπτες καταστάσεις, με τους Γιώργο Κιμούλη και Νίκο Καλογερόπουλο σε δυο σπαρταριστούς ρόλους, ενός τρελού κι ενός φυλακισμένου που συναντούνται στη μέση του πουθενά.
«Η αγάπη είναι ελέφαντας» του Στράτου Τζιτζή. Ερωτική κωμωδία που σαρκάζει τη μάταιη προσπάθεια του ανθρώπου να προσδιορίσει την ερωτική του συμπεριφορά.
«Peppermint» του Κώστα Καπακά. Έξοχη ταινία στην οποία ένα άλμπουμ με φωτογραφίες μας κάνει να θυμηθούμε καταστάσεις που εμείς οι ίδιοι περάσαμε και επηρέασαν ολόκληρη τη ζωή μας. Εικόνες, στιγμές και ήχοι από την παιδική και εφηβική μας ηλικία.
«Ριζότο» της Όλγας Μαλέα. Κωμωδία χαρακτήρων όπου δυο παντρεμένες εργαζόμενες μητέρες ζουν σε ένα συνεχές άγχος να τα προλάβουν όλα, για να βρεθούν να συγκατοικήσουν προκαλώντας αντιδράσεις από τη μεριά των συζύγων τους.
«Πάμπτωχοι Α.Ε.» του Αντώνη Κόκκινου. Μια σύγχρονη σάτιρα γεμάτη χιούμορ και αισιοδοξία με τους πρωταγωνιστές να αξιοποιούν ένα σύστημα ανακύκλωσης σκουπιδιών που κάνουν τα σκουπίδια να αποκτούν οικονομική αξία, προκαλώντας μεγάλες κοινωνικές συγκρούσεις.
Οι δώδεκα θαυμάσιες αυτές ταινίες των γνωστών και καταξιωμένων δημιουργών ολοκληρώνουν επιτυχημένα και αυτό το φεστιβάλ, καθιερώνοντας την ετήσια αυτή διοργάνωση οριστικά.
10ο Φεστιβάλ 2002
Στις 28 Αυγούστου 2002 ανοίγει τις πύλες του το 10ο φεστιβάλ ελληνικού κινηματογράφου, για να κλείσει την Κυριακή 8 Σεπτεμβρίου στο κινηματοθέατρο Como, του Περάν, με ρεκόρ προσέλευσης θεατών στη μεγάλη εμπορική επιτυχία «My big fat greek wedding». Υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα φεστιβάλ τόσο από άποψης ποιότητας των ταινιών, όσο και από τον αριθμό τους, αφού προβλήθηκαν συνολικά 28 φιλμς.15 νέες ταινίες, 9 επαναλήψεις και 4 ντοκυμαντέρ συνθέτουν το καλλιτεχνικό του προφίλ. Οι 15 νέες ταινίες που προβλήθηκαν ήταν:
«Οι ακροβάτες του κήπου» του Χρήστου Δήμα. Διαδραματίζεται το καλοκαίρι του 1974 στην Ελευσίνα όπου μια παρέα 11χρονων αγοριών περνούν το τελευταίο ανέμελο καλοκαίρι της παιδικής τους ηλικίας χωρίς να υποψιάζονται ότι ο κόσμος των μεγάλων με τους έρωτες, τα πάθη, και τις κατάρες του θα σφραγίσει την ίδια τους τη μοίρα.
«Beautiful people» του Νίκου Παναγιωτόπουλου. Μια κοσμοπολίτικη ταινία που έχει γυριστεί στη Μύκονο με πρωταγωνιστές ένα μοντέλο, έναν αρχιτέκτονα και έναν ευκατάστατο κύριο που τους προσκαλεί στο σπίτι του.
«Δεκαπενταύγουστος» του Κωνσταντίνου Γιάνναρη. Αύγουστος στην Αθήνα, και στο κέντρο της πόλης μια τριόροφη πολυκατοικία αδειάζει από τους ενοίκους της που δραπετεύουν για λίγες μέρες. Μέσα από τα μάτια ενός 17χρονου διαρήκτη μαθαίνουμε για τη σκοτεινή πλευρά των ενοίκων και τα βαθύτερα μυστικά τους.
«Ο 7ος ήλιος του έρωτα» του Βαγγέλη Σερντάρη. Ερωτική ιστορία που εξελίσσεται στον ελλαδικό χώρο, την περίοδο του 1922, τότε που συνέβη η Μικρασιατική Καταστροφή. Μια νεαρή υπηρέτρια γίνεται το αντικείμενο του πόθου μεταξύ ενός εν ενεργεία ταγματάρχη του ελληνικού στρατού, του ιπποκόμου του και στο τέλος της νεαρής συζύγου του ταγματάρχη.
«Εφάπαξ» του Νίκου Ζαπατίνα. Ένας υπάλληλος στα απορριματοφόρα του Δήμου Αθηναίων βγαίνει στη σύνταξη, ενώ η γυναίκα του και η πεθερά του κάνουν σχέδια για το πως θα βάλουν στο χέρι τα χρήματα του εφάπαξ, αδιαφορώντας πλήρως για τα δικά του όνειρα.
«Κάτω από τ’ άστρα» του Χρίστου Γεωργίου. Η ζωή ενός μικρού Κυπρίου σ’ ένα παραθαλάσσιο χωριό αλλάζει βίαια με την τουρκική εισβολή. Είκοσι έξι χρόνια αργότερα, προσκολλημένος στο παρελθόν και τις αναμνήσεις του επιχειρεί ένα ταξίδι στο χωριό του στα κατεχόμενα, όπου ελπίζει να βρει κομμάτια από το παρελθόν του.
«Το κλάμα βγήκε απ’ τον παράδεισο» των Ρέππα, Παπαθανασίου. Παρωδία των δακρύβρεχτων ταινιών της δεκαετίας του ’60, των βλάχικων και των ταινιών για την εθνική αντίσταση, όπου διακωμωδείται ο τρόπος που παρουσίαζαν τότε τα θέματα αυτά.
«Το μόνον της ζωής του ταξείδιον» του Λάκη Παπαστάθη. Η τραγική ζωή του ποιητή Γεώργιου Βιζυηνού από τα πρώτα του παιδικά βήματα την Κωνσταντινούπολη και τη Θράκη έως τον οριστικό του εγκλεισμό σε ψυχιατρικό άσυλο στην Αθήνα.
«Μπραζιλέρο» του Σωτήρη Γκορίτσα. Η κωμικοτραγική περιπέτεια της σύγκρουσης ενός Έλληνα από την ελληνική επαρχία με δυο Ευρωπαίους ελεγκτές γύρω από το τι τελικά απέγινε η ευρωπαϊκή επιδότηση που αυτός είχε πάρει.
«Πίσω πόρτα» του Γιώργου Τσεμπερόπουλου. Ένας 13χρονος που χάνει τον μεγαλοεργολάβο πατέρα του, στην Αθήνα του 1966, προσπερνά την παιδική του ηλικία και οδηγείται σε μια επαναστατική πράξη εκδίκησης που θα αλλάξει την ελληνική ιστορία.
«Στάκαμαν» του Αντώνη Καφετζόπουλου. Κωμωδία με θέμα μια περίεργη διαθήκη που αποδεικνύεται πολύ «αποκαλυπτική» για τον κληρονόμο, έναν σεμνό καθηγητή μαθηματικών.
«Σώσε με» του Στράτου Τζίτζη. Ένα αισθηματικό δράμα και ένα μήνυμα ζωής και έρωτα που θα πρέπει να καλύψει μεγάλες αποστάσεις, μεταφορικές και κυριολεκτικές για να φτάσει στον παραλήπτη του.
«Το τάμα» του Ανδρέα Πάντζη. Η καλύτερη ταινία των τελευταίων χρόνων. Το οδοιπορικό ενός οικογενειάρχη από την Κύπρο που πρέπει να διασχίσει ολόκληρο το νησί για να φτάσει στο μοναστήρι του Απόστολου Ανδρέα, για να εκπληρώσει ένα τάμα του.
«Φοβού τους Έλληνες» του Τζον Τατούλη. Ρομαντική κωμωδία για μια βεντέτα που πάει στραβά. Μια ιστορία πάθους, εξαπατήσεων και εκδίκησης που απλώνεται χρονικά σε τρεις γενιές.
«My big fat greek wedding» του Joel Zwick. Μια μεγάλη παγκόσμια επιτυχία που περιστρέφεται γύρω από τη ζωή μια Ελληνοαμερικανίδας που ζει με τους υπερπροστατευτικούς γονείς της.
Στο ίδιο φεστιβάλ προβλήθηκαν και 9 ταινίες που είχαν προβληθεί προηγούμενες χρονιές. Πρόκειται για τις ταινίες: «Από την άκρη της πόλης», «Απ’ το χιόνι», «Το δέντρο που πληγώναμε», «Ευδοκία», «Όλα είναι δρόμος», «Τέλος εποχής», «Ρεμπέτικο», «Η φωτογραφία», και «Ο ψύλλος». Επίσης προβλήθηκαν τα ντοκυμαντέρ: «Είδαν τα μάτια μας γιορτές» και «Ημερολόγια καταστρώματος» του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου, «Μ’ αρέσουν οι καρδιές σαν τη δική μου-Μάρκος Βαμβακάρης» του Γιώργου Ζέρβα και «Το σπίτι του Κάιν» του Χρήστου Καρακέπελου.
11ο Φεστιβάλ 2003
Η επίσημη έναρξη του 11ου Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου έγινε την Τετάρτη 27 Αυγούστου 2003 στο κινηματοθέατρο Como, του Περάν και συνεχίστηκε τις επόμενες ημέρες μέχρι τη λήξη του την Κυριακή 7 Σεπτέμβρη, με την προβολή 12 ταινιών μεγάλου μήκους και 4 ντοκυμαντέρ. Από πλευράς ποιότητας των ταινιών υπήρξε το πιο απογοητευτικό αφού το σύνολο, σχεδόν, των ταινιών υπήρξε κατώτερο των προσδοκιών του κοινού. Οι ταινίες που προβλήθηκαν είναι:
«Δύσκολοι αποχαιρετισμοί: ο μπαμπάς μου» της Πέννυ Παναγιωτοπούλου. Ένα δεκάχρονο αγόρι στα τέλη της δεκαετίας του ’60 χάνει τον πατέρα του και παρά τη συνεχή υποστήριξη των δικών του αρνείται να δεχτεί την πραγματικότητα και προσποιείται ότι ο πατέρας του ζει.
«Θα το μετανιώσεις» της Κατερίνας Ευαγγελάκου. Κωμωδία γύρω από το Μαράκι, μια μεγαλοκοπέλα που ενώ είχε τα προσόντα για μεγάλα πράγματα, καταλήγει να ξεμείνει στην επαρχία πουλώντας πάστα φλώρα.
«Ο βασιλιάς» του Νίκου Γραμματικού. Ένας 35χρονος άντρας αποφασίζει να ξεκόψει από το σκοτεινό παρελθόν του και να αλλάξει ζωή φεύγοντας από την Αθήνα και πηγαίνοντας στο χωριό του, όπου όμως θα αντιμετωπίσει την καχυποψία και το μίσος και θα έρθει σε ρήξη με όλους.
«Κλειστοί δρόμοι» του Ιωάννη Σταύρου. Μια ταινία για τους φυγάδες Κούρδους και την εξαθλιωμένη ζωή τους στη σύγχρονη Αθήνα, εκεί όπου όλοι οι δρόμοι παραμένουν κλειστοί κι αδιέξοδοι και βήματα λαών διασταυρώνονται στο παζάρι της επιβίωσης.
«Ο χαμένος τα παίρνει όλα» του Νίκου Νικολαΐδη. Ένας περιθωριακός σαραντάρης και ένας 19χρονος με μόνα τους όπλα τη συντροφικότητά τους και τα όπλα τους ξεκινάνε ένα αδιέξοδο ταξίδι για τον παράδεισο, το οποίο θα περάσει υποχρεωτικά μέσα από την κόλαση πρώτα.
«Ο καλύτερός μου φίλος» του Λάκη Λαζόπουλου. Συγκρούσεις, παρακολουθήσεις, συναντήσεις και παρανοϊκοί διάλογοι συνθέτουν το τοπίο μιας μαύρης κωμωδίας που τελικά καταφέρνει να πάρει το χρώμα της ζωής.
«Εmail» του Μάρκου Χολέβα. Μια παρέα νέων παιδιών ταξιδεύει μέσα από τα μονοπάτια του κυβερνοχώρου στον αντιφατικό κόσμο του σήμερα μέσα από μια νεανική ιστορία με πολύ χιούμορ στην ζεστή αυγουστιάτικη Αθήνα.
«Εφήμερη πόλη» του Γιώργου Ζαφίρη. Ένας άντρας ταξιδεύει στον τόπο της νεκρής μητέρας του χωρίς να μπορεί να βρει το σπίτι του πια, αφού έχουν όλα αλλάξει οριστικά, κι έτσι αναγκάζεται να ξαναστήσει μια πόλη εφήμερη μέσα του, έτσι όπως βυθίζεται στο μύθο.
«Ο ανθός της λίμνης» του Σταμάτη Τσαρουχά. Ένας νεαρός, που ζει στην Καστοριά του 1900, αναστατώνεται από τη γνωριμία του με έναν λαβωμένο αντάρτη, εγκαταλειμμένο από τους συντρόφους του και καταλήγει να πάρει τη θέση του, αφήνοντας τα πάντα πίσω του.
«Πες στη μορφίνη πως την ψάχνω ακόμα» του Γιάννη Φάγκρα. Μια νεαρή περιθωριακή, χαμένη ανάμεσα σε κλοπές και παράνομες ουσίες, οδηγείται στο τέλος της εφηβίας της σε ένα καινούργιο ελπιδοφόρο μονοπάτι μέσα από μια αναπάντεχη πράξη βίας.
«Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου» του Νίκου Παναγιωτόπουλου. Ένας εκδότης κι ένας αστυνόμος, παράφορα ερωτευμένοι με την ίδια γυναίκα βρίσκονται μπλεγμένοι σε μια υπόθεση ληστείας μετά φόνου.
«Αλέξης Ζορμπάς» του Μιχάλη Κακογιάννη. Η κλασική ταινία που μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη τον ομώνυμο ήρωα του Ν. Καζαντζάκη και που σκιαγραφεί τον πιο αντιπροσωπευτικό και αυθεντικό τύπο Έλληνα, αλλά και τα ελαττώματα και τα προτερήματα της φυλής μας.
Τα τέσσερα ντοκυμαντέρ, τέλος, που προβλήθηκαν σ’ αυτό το φεστιβάλ ήταν:
«Χορεύοντας με τον Raidel» του Αλέξη Τσάφα, «Ο χορός των αλόγων» του Χρήστου Βούπουρα, «Ο Ηρακλής, ο Αχελώος και η γιαγιά μου» του Δ. Κουτσιαμπασάκου και «Jay Hawkins» του Νίκου Τριανταφυλλίδη.
12ο Φεστιβάλ 2004
Το 12ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου ξεκίνησε την Τετάρτη 8 Σεπτέμβρη 2004 με την «Πολίτικη κουζίνα», παρουσία του σκηνοθέτη τη,Τάσου Μπουλμέτη, μια ταινία που έσπασε κάθε ρεκόρ εισιτηρίων και που έλαβε διθυραμβικές κριτικές και έκλεισε την Κυριακή 21 Σεπτέμβρη με μια ταινία-θρύλο, το περίφημο «Ζ» του Κώστα Γαβρά. Και φέτος στον κινηματογράφο Como Palace, στο Περάν, οι αίθουσες του οποίου γέμισαν ασφυκτικά τις περισσότερες ημέρες προβολών των 16 ταινιών που προβλήθηκαν και που ήταν οι εξής:
«Πολίτικη κουζίνα» του Τάσου Μπουλμέτη. Ο Φάνης, ένας Κωνσταντινουπολίτης που εδώ και πολλά χρόνια μένει στην Αθήνα, κουβαλάει μνήμες, εικόνες και μυρωδιές του παρελθόντος. Όταν ο παππούς του πεθαίνει, γυρνά στην Πόλη ψάχνοντας κομμάτια που στοίχειωναν την παιδική του ηλικία, για να διαπιστώσει πως το παρελθόν δεν ανασταίνεται και πως η ζωή συνεχίζει το δρόμο της.
«Ένα τραγούδι δεν φτάνει» της Ελισάβετ Χρονοπούλου. Η Ειρήνη, μέλος της αντίστασης κατά της Χούντας της 23ης Απριλίου 1967, φυλακίζεται στον Κορυδαλλό από το στρατοκρατικό δικαστήριο. Όταν στα 1973 απελευθερώνεται, διαπιστώνει πως όλα έχουν αλλάξει. Σχέσεις και συναισθήματα έχουν θαφτεί κάτω από μια σκληρή πραγματικότητα.
«Το μυστικό του Νοέμβρη» του Τάκη Παπαγιαννίδη. Mια ταινία που προσπαθεί να δείξει τη σχέση μεταξύ του χρήματος και της εξουσίας, με την ιστορία ενός επιχειρηματία που προσπαθεί να αποφύγει την χρεωκοπία δίνοντας απόρρητες πληροφορίες σε μια μυστική οργάνωση, το «Μυστικό Νοέμβρη» τα μέλη της οποίας προέρχονται από τις κρατικές υπηρεσίες.
«Γαμήλια νάρκη» του Δημήτρη Ινδαρέ. Ένα ζευγάρι που διανύει τον έβδομο χρόνο της συμβίωσής του προσπαθώντας να αντιμετωπίσει την κρίση του γάμου του, προσλαμβάνει μια εντυπωσιακή αλλοδαπή οικιακή βοηθό η οποία μέρα με τη μέρα εισχωρεί όλο και βαθύτερα στην προσωπική τους ζωή, με αποτέλεσμα να αναστατώσει ακόμα περισσότερο τις σχέσεις τους.
«Χάρντκορ» του Ντένη Ηλιάδη. Πολύ τολμηρή ταινία, μια ιστορία α λά «Θέλμα και Λουίζ» στην Αθήνα του σήμερα, με ηρωίδες δυο 16χρονες πόρνες που χωμένες μέχρι το λαιμό στην εξαθλίωση του αγοραίου έρωτα, των ναρκωτικών και της παρανομίας επιλέγουν «ηρωική έξοδο» σε ένα ιδιαίτερα δραματικό φινάλε.
«Ο βυσσσινόκηπος» του Μιχάλη Κακογιάννη. Το αριστούργημα του Άντον Τσεχωφ, σκηνοθετημένο αριστουργηματικά από τον διάσημο Έλληνα σκηνοθέτη και με πρωταγωνιστές την Σαρλότ Ράμπλινγκ και τον Άλαν Μπέιτς. Μια αριστοκρατική ρωσική οικογένεια του 19ου αιώνα
έρχεται αντιμέτωπη με την σκληρή πραγματικότητα.
«Σπιρτόκουτο» του Γιάννη Οικονομίδη. Η πιο ενδιαφέρουσα ταινία του φετινού φεστιβάλ. Απίστευτη ένταση μέσα στους τοίχους ενός διαμερίσματος της σύγχρονης Αθήνας, όπου τα μέλη μιας μεσοαστικής οικογένειας αλληλοσπαράσσονται, εν μέσω καύσωνα, με αλληλοκατηγορίες και αποκαλύψεις που σοκάρουν και θρυμματίζουν οριστικά τις σχέσεις τους.
«Αιώνιος φοιτητής» του Βαγγέλη Σεϊτανίδη. Ο Τάκης, ένας αιώνιος φοιτητής και αθεράπευτα τζογαδόρος συναντά και συνδέεται συναισθηματικά με τη Βέρα, εκπαιδευόμενη γκρουπιέρισσα του καζίνο στο οποίο συχνάζει. Όταν αποφασίζουν με κομπίνα να ξετινάξουν το καζίνο, διαπιστώνουν, τελικά, ότι η αποτυχία τους διαταράσσει οριστικά και αμετάκλητα τη σχέση τους.
«Οι γενναίοι της Σαμοθράκης» του Σταμάτη Τσαρουχά. Σάτιρα με την ιστορία μιας ομάδας στρατιωτών στη διάρκεια της επιστράτευσης του ’74 και των κωμικοτραγικών γεγονότων που ζουν σ’ ένα τάγμα «ανεπιθύμητων» στα σύνορα με τη Βουλγαρία, οι οποίοι τσουβαλιάστηκαν και βρέθηκαν στην Κύπρο όπου καλούνται να «προστατέψουν» το νησί από τους Τούρκους.
«Ρο 20» του Λάκη Λαζόπουλου. Μια κωμωδία με την ιστορία του Φώτη, ενός μεσοαστού που ζει με τη γυναίκα και τα πεθερικά του και προσπαθεί ματαίως να αποκτήσει παιδί. Πάσχοντας από ψυχολογική ανικανότητα, συναντά το χασάπη της γειτονιάς ο οποίος τις «μικρές ώρες» διευθύνει ένα πρωτόπυπο κινητό οίκο ανοχής που υπόσχεται τα πάντα στους πελάτες του.
«Ο κόσμος ξανά» του Νίκου Κορνήλιου. Μια ομάδα πέντε παιδιών που πλησιάζουν την εφηβεία ξεκινούν ένα ταξίδι στο οποίο η φιλία, η εμπιστοσύνη και η αφοσίωση του καθένα για τους άλλους θα γίνουν οι ασφαλιστικές δικλείδες των επερχόμενων δραματικών αλλαγών στη ζωή τους και θα τους οδηγήσουν με ασφάλεια στο δρόμο της ανεξαρτησίας τους.
«Οξυγόνο» των Μ. Ρέππα, Θ. Παπαθανασίου. Ιδιαίτερα τολμηρή ταινία αναφερόμενη σε μια τυπική οικογένεια της επαρχίας, τα μέλη της οποίας στις ιδιαίτερες και προσωπικές τους στιγμές πετούν το προσωπείο του «καθωσπρεπισμού» και μεταμορφώνονται σε φιγούρες που η απληστία και ο κυνισμός τους θα τους οδηγήσει μέχρι το φόνο.
«Μάτια από νύχτα» του Περικλή Χούρσογλου. Μια ταινία για την αγωνία τριών ανθρώπων να βρουν το ταίρι τους. Ανθρώπων που δεν είναι «in», δε μιλάνε γι αυτούς τα περιοδικά. δεν έχουν τέλειο σώμα, δεν κάνουν έρωτα την πρώτη μέρα που γνωρίζουν κάποιον, και τις πιο πολλές φορές όταν είναι γυμνοί σβήνουν το φως.
«Αλεξάνδρεια» της Μαρίας Ηλιού. Ποιητική ταινία εποχής γεμάτη νοσταλγία και ρομαντισμό που αναφέρεται στην αγάπη, τη ζωή και την αλήθεια. Με φόντο την Αλεξάνδρεια του χτες, η Έλενα και η κόρη της Νίνα, ταξιδεύουν στο παρελθόν εκεί όπου πέρασαν η πρώτη τη νεότητά της και η δεύτερη τα παιδικά της χρόνια προσπαθώντας να ξεδιαλύνουν περασμένα μυστικά.
«Ποτέ την Κυριακή» του Ζυλ Ντασέν. Η θρυλική ταινία, στην οποία χτίστηκε ο μύθος και η διεθνής καριέρα της Μελίνας Μερκούρη, με την απαράμιλλη μουσική του Μάνου Χατζηδάκι. Η ιστορία μιας πόρνης η οποία έχει τους δικούς της κώδικες ηθικής και την οποία λατρεύει στην κυριολεξία ο περίγυρός της που αποτελείται από άτομα της παρανομίας και του περιθωρίου.
«Ζήτα» του Κώστα Γαβρά. Το κλασικό πολιτικό θρίλερ που αναφέρεται στην πολύκροτη υπόθεση της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη το 1963 από εκπροσώπους του παρακράτους και της εξουσίας, καθώς και ο παράλληλος αγώνας δρόμου του αδέκαστου εισαγγελέα για να αποτρέψει τη συγκάλυψη της συνταρακτικής υπόθεσης που συγκλόνισε την Ελλάδα του ’60.
